honey, i’m home

In verzen opgebroken schaduw ik
Een fout gelopen wens om één te zijn,
Gemarteld leven tot de laatste snik
Door zwaarlijvige hoeders van de pijn,
Loeders die spuwen de schurft van het zijn.
  Ik was nochtans de zon die  haar bescheen,
Haar licht & wenteling, tot zij verdween
& Nu ik niets omhanden heb, haar maan
Zich oplost in de naam die ik beween,
Nu hark ik hén de dood in hun bestaan.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.