revelatie

De kale takken met hun strak gebinte
Steken in de trieste brij van witte mist:
Niets rest er nog van ’t eens zo blijgezinde.
 Zo word ik straks tot louter zwart gewist
& Mijn ontbering, de krakende korst
Van mijn leven dat om u een sterven is,
Barst waar het gemis haar zuren morst
In scheuren open, onthult wat enig is:
Het Licht waarin uw stralen teder ligt,
Het Niets, uw alles in één bliksemschicht.

 

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.