ViLT

President Peter I

dv — Fri, 20 Nov 2009 20:38:17 +0000

Stadsdichter Peter Holvoet-Hanssen op KLEBNIKOV CARNAVAL 2009

[foto © Cis Van Nijverseel 2009]

Heden bereikt ons het geweldige nieuws dat Peter Holvoet-Hanssen de nieuwe Stadsdichter van Antwerpen wordt.

Onze mooiste stad zal een jaar lang bezongen worden door onze grootste lyricus! De schepen stromen toe, de bruggen wijken, de pleinen vullen zich, duizenden zielen bieden zich in hunne afvallige lijven aan ter reiniging, de dichter spreekt, de beiaard zingt, de Kathedraal rijst hoog van trots & vangt de zonnestralen. Heel de stad baadt in de zachte gloed van de Vrije Lyriek. De winter gooit pro forma noch met vuile sneeuw & hagel, maar hij maakt geen kans: de lente is tot in de fundamenten aangestoken, het strompelen wordt stappen, rennen, lopen: er is weer Doel, de Schoonheid is herboren & alle mannen, vrouwen blazen Liefde naar hun kinders hoog van den lyrieke toren!

to save is to control

dv — Fri, 20 Nov 2009 17:32:35 +0000

Zoals met alle nieuwe technologieën duurt het effen voor de grote j0ngens er zich mee beginnen moeien. HP en IBM hebben nu duidelijk hun klauwen in het zgn. ‘Internet of Things’ gezet ( zie ook het eerdere schrijfsel met Bernard Stiegler over die toestand).

Dat ‘ Internet van Dingen’ komt neer op het uitrusten van materiële objecten (apparaten, voeding, grondstoffen, dieren, mensen, …) met een communicatieve chip die hun gegevens via radiosignalen aan het internet doorgeeft, en vandaar gaat het naar een centraal gegevensverwerkingssysteem. RFID-technologie, heet dat, het staat voor Radio Frequency Identification.

De vele nadelen van die RFID-chips (je vindt ze opgesomd in het Wikipedia-artikel hier) , daar maalt men zo niet om. Het grote obstakel is de hoge kostprijs van zo’n chip. Het kleine grut mag dus verder aanmodderen met dat zootje, HP maakt zelf wel goedkopere chips. Ze beginnen met snelheidsmetertjes, later komen er andere sensoren bij (temperatuur, vochtigheid, wind, luchtdruk). Ze willen zo’m biljoen van die coole spulletjes overal gaan opplakken, dat zou moeten volstaan voor een planeetomvattend netwerk van communicatieve dingen.

CeNSE, heet het HP-masterplan: Central Nervous System for the Earth.

Voila, de planeet is weeral gered. Want als je alle data kan bewaren, dan heb je controle, en als je controle hebt, dan kan je er wat aan doen, ja toch? Tuurlijk jongens, ik zit hier met mijn raam open, 20 november, ik hoor het geruststellende gebrom van de files in de verte, gisteren zat ik te lachen met die malle Indiërs op tv – hun heilige Ganges is met 10 meter gezakt, straks staat er enkel nog een bodempje pis – : hoe wil je nu dat we er wat aan doen, aan al dat Globaal Gewormte. als we niks weten?

Weten is meten! Controleren! Bewaren! Want wie weet zitten er, ergens ver buiten onze heliosfeer, nóg Belgen.
Die kunnen dan, als alles opgefikt is, de data komen halen, & er met rustige vastheid hun lering uit trekken.

[ lees hier het HP-verhaal in de NY Times: http://www.nytimes.com/external/readwriteweb/2009/11/18/18readwriteweb-a-central-nervous-system-for-earth-hps-ambi-15544.html ]

Eet ’s een zonnestelsel

dv — Fri, 20 Nov 2009 10:59:03 +0000

22B101a

de nacht schuift in de nacht haar brede laden
uit. een f blijft in je oren suizen. steek nu
je hand in kokende soep, voel de ui, hoe
hij groeide. een huis met 2000+ orchideeën.

je slurpt woestijnen op met een rietje, droog
stof walmt uit je neusgaten. het hoge blauw
wordt geel, goud, purper, blauw. als je snel
tot vier blijft tellen wordt de één een vijf. ‘Ik’

draait zich om: het duister wijkt, een heliosfeer
glijdt naar je nek, een brokstuk blaft, mijn zee
is zacht, je hemel wacht, mijn adem is dat gas.

‘als jij een Venus bent, dan lig ik als een oppergod’.
de strijd is bloed, je ziet maar hoort de modder
niet. ik snel. mijn hand brandt fel. ik ben je hel.

——————————————————————————————————————————–
thanks to Alan for forwarding this

conversatie

dv — Thu, 19 Nov 2009 23:27:37 +0000

- de de.
- het het.
- de.
- het.

- de DE!
- het HET!
- de het?
- het het.

- DE DE!
- HET HET!
- de.

- het?
- de?
- het de.

halihalo

dv — Thu, 19 Nov 2009 16:45:07 +0000

Petit Traité Laid et Glauque sur le Temps
où l’Ombre devient Proie et l’Homme les Déchets des Choses

wij, wij wachten: straks gaat Het gebeuren.

wij, wij jagen: het bloed van het hert klotst in onze kommen.
wij, wij schoffelen: het brood op de tafel, het bloed van de koe in een pens op ons bord. de Heer zij gepreze.
wij, wij bidden: de heer zij gepreze (wie doet er de afwas?)
wij, wij werken: het ding maakt ons brood op de tafel, de koe op ons bord, de weggeprezen heer, maar waar zit in hemelsnaam het bloed in dat ding?
wij, wij schrijven: een boek over brood op de tafels, koeien op borden, dode heren & bloedeloze dingen.

wij, wij worden gelezen: een bloedeloos ding leest ons boek over taart op de tafels, steak op de borden, de schimmen van dode heren & een bloedeloos ding dat weldra kan lezen.
wij, wij worden geschreven: het reine Ding maakt bloedeloze dingen die ons het boek voorschrijven van kauwtijd aan tafel, de geuren van vervluchtigende herenschimmen & het Ding dat er was toen Het gebeurde.

wij, wij wachten: straks gaat Het gebeuren (wie doet er de afwas?)

Communicerende objecten

dv — Thu, 19 Nov 2009 11:44:15 +0000

Bernard Stiegler van Ars Industrialis introduceert uitgebreid de conferentie

Les entretiens du nouveau monde industriel

die gehouden wordt in Centre Pompidou op 26 en 27 november. Het thema dit jaar zijn de ontwikkelingen inzake ‘communicerende objecten’, de opkomst ‘the internet of things’ op basis van de RFID technologie, die extensieve controle van geproduceerde producten toelaat, de privacy issues daarrond etc. , maar verder is er ook aandacht voor andere nieuwe ontwikkelingen, zoals de explosieve groei van sociale netwerken op internet (Facebook, MySpace,…), mobiele communicatie, cloud computing, enfin het programma (zie via link hierboven) oogt veelbelovend.

De toegang is gratis, Parijs helaas niet.

populatie (vierkant)

dv — Wed, 18 Nov 2009 19:27:12 +0000

ikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikben
alleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleen
ikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikben
alleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleen
ikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikben
alleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleen
ikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikben
alleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleen
ikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikben
alleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleen
ikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikben
alleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleen
ikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikben
alleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleen
ikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikben
alleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleen
ikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikben
alleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleen
ikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikben
alleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleen
ikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikben
alleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleen
ikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikben
alleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleen
ikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikben
alleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleen
ikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikben
alleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleen
ikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikben
alleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleenikbenalleen

22B119

dv — Wed, 18 Nov 2009 15:43:43 +0000

Het karakter van een mens is zijn lot*

Zijn demon giert in kieren door de stad. Vrij
van hem, een slangenvel dat in zijn bed zijn
bed niet kent, vermorzelt zich met dekens
droom & droge daad. Herinneringen spuwt hij

met het vuur van ziekelijke weemoed zwart
op alles wat beweegt. De scherpte van zijn
pijnen schaaft hij snerpend op de pleinen.
Wilde haren dansen leeg om hem. Geen

gelaat, een aardse hel die openstaat. Macht
verheft zich tot een macht in haar die hagel
strooit. Zijn leer wordt nu gelooid. De weg

die alles zegt, lag klaar van in de wieg. Een mond
ontbrak, waar zij een dag haar tong instak. Krakend
breekt de dode godenstem: waar hij gaat, is hij.

dv, ‘121 Manieren om Heraclitus te lezen’

*Dit is de vertaling van Paul Claes van het betreffende fragment, in het recent bij Druksel verschenen ‘Heracleitos’, een bibliofiele uitgave van 100 fragmenten gekozen en vertaald door Claes. De vertaling is een welluidende vertaling, het opgenomen gedicht van Claes is een gedicht en het is een bijzonder mooi boekje. Ik ben blij dat ik het heb.

22B99

dv — Tue, 17 Nov 2009 11:20:28 +0000

Je ziet een rode vogel die de zwarte luchten van beneden
van het donkerblauwe boven scheiden wil. Hij faalt naast
wat je ziet. De klanken u & a vermengen zich tot o & au.
De snelheid van je ogen is niet hoog genoeg, je trilt

te laag. Je ziet de soep staan dampen op de tafel & in
je oren kookt het vuur een portie liefde klaar, gekruid
met haat. De klanken k & m verbinden zich tot kom
& kam nu eens je haar. Je oren horen hoe de echo

van je zin je woorden weg doen draaien van elkaar.
Je stampt de deuren in van platgebrande huizen.
Je schildert straten met het donkergele van je gal.

Je wil de voorstad van je vensterramen schrapen.
Je brult niet meer, je fluistert zacht: zonder de zon
is het ook voor alle andere sterren duister, nacht.

dv, ‘121 Manieren om Heraclitus te lezen‘

Leedse Phosphor

dv — Tue, 17 Nov 2009 00:01:58 +0000

“It would not be an exaggeration to state that, without grasping the fundamental and continuing importance of objects (both poetically and critically) within the surrealist movement, one would fail to understand Surrealism itself.”

from the editorial, Of Phantoms and Representations, by Kenneth Cox

72 pages • B5 format • ISSN 1755-0009

texts, stories, poems images on the theme of

PHANTOM OBJECTS

Prijs: £6 + £1,90 verzendkosten. Klik op de afbeelding voor meer info.

rust

dv — Mon, 16 Nov 2009 17:37:25 +0000

Contracties, spasmen van het ik

Jij hebt de harde kern van het reine waarbinnen zich het niets schuilhoudt, gestolen van de bewaker van de harde kern van het reine toen ik zei dat ik van je hield & vervolgens heb je de harde kern van het reine verborgen in het niets dat je mij toeschrijft, de leegte die je mij liefdevol aanbiedt, de stilte die je mij als een paar bloederige watjes ter ore aanreikt.

De bewaker van de harde kern van het reine hield meteen op bewaker te zijn, hij vervluchtigde tot niets in het niets dat je mij geeft, de leegte die je mij ter liefkozing toeschrijft, de stilte met de gekende watjes. Het is op zulke ogenblikken dat ik plotseling wakker schiet & brul.

Jij hebt de pluisbol van het wijze waartussen zich het niets in niets & niets verdeelt, ontvreemd van de hoeders van het wijze toen ik zei dat ik alles voor je zou doen wat binnen mijn mogelijkheden lag & vervolgens heb je de pluisbol van het wijze in de fik gestoken. Het brandde snel & hevig maar je kreeg het niets niet helemaal het niets meer in, want aan je vingers kleeft de asse van het pluis.

De hoeders van het wijze hielden meteen op hoeder te zijn, zij ontsponnen zich tot een rechte lijn die vervolgens kromp & kromp tot in een punt dat het laaiende vuur van mijn hart inspatte met een droge kchch. Het is op zulke ogenblikken dat ik ter aarde stort & al het licht mij als een gloeilamp wordt uitgedraaid.

Jij hebt de slingers & guirlandes van het schone waarlangs het niets verglijdt, uit de handen gerukt van de naakte godinnen van het schone toen ik zei dat ik je ziel van een eendere schoonheid vervuld wist & vervolgens heb je de slingers & guirlandes van het schone in volle zee gestort alwaar zij verzwolgen werden & als rimpels op de stranden van Normandië aanspoelden.

De naakte godinnen van het schone trokken enige kleren aan & namen plaats achter ramen die verlicht waren met zulke felle neonlichten dat je de rimpels die het verdriet in hun reine huid hadden getrokken, kon volgen met een natte vinger op het bewasemde raam. Het is op zulke ogenblikken dat ik ophoud te bestaan.

slaapwel

dv — Sun, 15 Nov 2009 22:13:09 +0000

Bliksem

dv — Sun, 15 Nov 2009 09:01:50 +0000

22B64 – 22B121

Je laat de warmte binnenvloeien, eerst je buik & dan je rug, je huid.
Springstoffen razen in containers over de autosnelweg. Op de middenberm staat een stekelhaag.
Heel erg luid roept het meisje in de blauwe bikini dat ze haar teen aan een kei stootte.
Schimmen van oude mensen knisperen achter het behang. Ze willen er niet teveel van zien.
Een ijsschots stuikt met veel geraas de zee in.
Je huid verraadt hoe je huilde als baby.
De Ephesiërs kunnen zich maar beter ophangen en hun stad aan de kinderen laten.
Er hing een druppel aan haar neus, ik zei het & ze lachte.
België voldoet hiermee niet aan de Europese richtlijnen.
Ik hoor haar zingen dat een roos een roos is, roos is.
De bliksem bestuurt dit alles als een roer.

dv, ‘121 Manieren om Heraclitus te lezen‘

over de eenheid der tegengestelden

dv — Sun, 15 Nov 2009 07:59:07 +0000

22B1

bladeren :: beheersing
regen :: verklaring
zon :: verstrengeling
beton :: versuikering

misdaad :: vernedering
vuur :: inankering
vrijheid :: masochisme
bliksem :: omkading

regen :: orgasme
dood :: close reading
bliksem :: fantasme

revelatie :: verdeling
bladeren :: sarcasme
regen :: miasme

dv, ‘121 Manieren om Heraclitus te lezen‘

vergane romance

dv — Sat, 14 Nov 2009 18:09:56 +0000

novembernocturne

in diepte de donkere dagen
op groenere spiegels drijven
je lijf was de zon van de maan
verhullen de wolken & jagen

de nieuwe muziekmensen vijlen
van de tenen noest zich het roest
ros is de nacht zo zij blinken
droef daagt de wind mij nog uit:

op de gebarsten lippen moge je tong
de lijnen van vuuradem lezen
in de gekloofde borst moge je handen
je vingers vergeefs & ook al sta je

te stampvoeten te hoofdbarsten
nergens het hart ligt naast jou

in de donkere diepte der dagen
op spiegels verwrijf ik de maan
& je lijf in mijn hoofd was de zon
& alles onthult zich in wolken

deprikomma

dv — Fri, 13 Nov 2009 17:40:17 +0000

storm

dv — Fri, 13 Nov 2009 17:09:55 +0000

&

de gevangenen zijn de gevangenen zij zitten gevangen in de gevangenis
de vermoorden zijn de vermoorden zij liggen dood & stil als vermoord
de hongerigen zijn de hongerigen zij lijden honger omdat zij honger hebben
de daklozen zijn de daklozen zij slapen eten & kakken zonder een dak boven het hoofd
de verminkten zijn de verminkten zij strompelen nogal of klungelen met 1 hand
de armen zijn de armen zij zijn arm & wekken bij de rijken enkel ergernis
de moordenaars zijn de moordenaars zij brachten al hun doden netjes om
de beulen zijn de beulen zij ruimen met genoegen alle rommel op
de rijken zijn de rijken zij draaien bij het zien van armen de hoofden

om & om

de priesters brullen luide dat de priesters priesters zijn & heilig
de journalisten vullen braafjes journalistenformulieren in
de dansers dansen dansen met hun lijfjes uit
de dichters dichten dichters hoge eer & glorie toe

de zwijgers zwijgen want als het stil is
komt
de
storm

dood is alles wat wij wakker zien

dv — Fri, 13 Nov 2009 13:28:31 +0000

[dit is een aanzet tot een inleiding op het 123 - proces. pdf van de voltooide inleiding volgt, deze versie staat nog vol spel- en denkfouten]

Heraclitus en de Vrije Lyriek

De dood is het klankbord van het leven. Zonder de dood is er geen leven. Er is geen leven gaande, dat niet sterven zal.

Je gebruikt een parallelle evidentie, een zelfde klasse (1) van vanzelfsprekendheid, om de gebeurtenissen van je zinnen, je verzen te produceren, het is een productie van verlangen in weerwil van, een zich afzetten tegen.

Zwart-wit op papier, wit-zwart op het schoolbord, 1-0 als het digitaal (2) gaat, maakt niet uit: elke differiëring is een polarisering met een teken als resultante. Dat teken, dat verschil is een verschil dat het verschil maakt (Gregory Bateson).

De woorden klinken & de echo van de muur belaadt ze met betekenis, er ontstaan concepten in de spiraalbeweging van de woorden, de zinnen, wervelingen, de vortex(t)en van tekens die de ogen als zuignappen momentaan aantrekken, loslaten & weer aantrekken in het stromen van het bewustzijn, jouw bewustzijn (jij schrijft verder), het bewustzijn van de lezer (zij leest verder).

Zowel het schrijf- als het leesproces wordt aldus gedreven door eenzelfde oscillatie, een feedbackcirkel tussen de neurologische subactiviteit en het (de)coderingsproces. De wereld verdwijnt in het programma & floept weer op als een gecodeerde wereld die om de volgende code, de volgende serie tekens vraagt. De cycli rollen in de cycli, de lussen verstrengelen in lussen, uiteindelijk lost de constructie van het ‘ik’ op in het lopende programma. Schrijf ik, of word ik geschreven? Lees ik, of word ik beschreven (3)?

Het zijn spiraalbewegingen, slingeringen, omdat er geen uitweg is, tenzij in de mystiek, maar die is dubieus (ik twijfel).

De conceptie (ik wijk af) is het uitgestelde resultaat van een copulatie, een verstrengeling. Tussen het orgasme, de ejaculatie, en de conceptie is er een spanne tijds die werkt als filter. Het is een donkere sterfgang, opwaarts. De sterkste komt erdoor, de meest weerspannige. We kennen de meedogenloze wreedheid in de natuur, het leven, eenzelfde wreedheid is te onderscheiden in het schrijfproces, bij het ontstaan van woorden of concepten. We hebben hier te maken met een Neo-Kathedraalse Recursie (NKR). De NKR is in de cybernetica van de Kathedraal het centrale begrip bij uitstek. Zoek en zie aldaar.

Wij ervaren het als wreedheid, in feite is het gewoon onverschilligheid.

Het inhumane, het apeiron van Anaximander zoals dat door Derrida gereactiveerd wordt, de blinde cosmos zoals je die bij H.P. Lovecraft over je bibberende gebeente krijgt, doorkruist als een verschroeiende laserstraal het schrijfproces, de meest intieme cerebrale activiteit. Je schrijft altijd op de grens van je onwetendheid, zegt Gilles Deleuze ergens. Het Modernisme, in het verlengde van de Verlichting, trapt dan in de val en bejubelt de Vooruitgang, het naderende Einddoel, de te bereiken Perfectie. Helaas voor sommigen is er geen vooruitgang, enkel voortgang. De betekenis is een voortschrijdende barst door het oneindige veld van het binnen, zoals het leven buiten zich onhoudbaar een weg baant door de blinde materie.

Een weloverwogen en doordachte woordkeuze of zinsconstructie,voor mij zijn het welluidende fabeltjes. Uiteraard dient er herschreven te worden (soms), maar dat herschrijven is een wollig hoopje lusjes die de initiële scherpte, het ondraaglijke van de schrijfact hooguit verzachten, verdoezelen ook. Anders verkoopt het immers niet, blijft het obscuur.

Wat ik al schrijvende beleef, is een soort darwinisme binnen het kolken van mijn conceptuele activiteit (3). Als iemand opmerkt dat er over mijn vlotjes neergepootte volzinnen niet erg nagedacht kan zijn, dan moet ik ’s hartelijk lachen. Als dat zo zou zijn, dan kon ik tenminste derderangscolumnistje worden bij één of andere uitverkochte krant. Dan hoefde ik niet mijn have en goed te verliezen, omdat ik nu eenmaal verslaafd ben aan deze neurologisch stimulerende activiteit.

Want het vallen van een woord in een zin, in een vers, is binnen het schrijfproces gelijkaardig aan de conceptie, alle (tijds)verhoudingen in acht genomen. Je neukt de taal tot ze klaarkomt in een woord, een zin, een vers. Met enig geluk resulteert dat in een zwangerschap.
De woordkeuze is het onsplijtbare moment van het oordeel dat valt, geveld wordt, na de wrijving tussen de gedachten, de verhitte debatten (Derrida – Force de Loi). De droge tok van de hamer – het oordeel – die een einde maakt aan het proces. Maar dat einde geeft het proces juist haar zin, de uitspraak. Het verdict verspreekt al het gedachte, verraadt het, het is de misdadiger die op de zwijgende beschuldigde wordt gekleefd & hem benoemt.

De dood is een misdaad, een loslopende misdadiger (Alan Sondheim).

De wervelingen monden uit in taal: dode tekens die we kunnen zien, samenbrengen, lezen. Het zijn de bundels strohalmen waar we ons aan vastklampen: er is toch iets, zie je het Zijn niet?

Neen.

Laat die Heidegger maar rotten in zijn Zijn. Er was iets, er is een verleden tot stand gebracht. Er was een worden dat gebeurd is, maar het gebeuren is dood. De curve van het Zijn, een overspanning van de tijd, is de naam van het leven die ons de dood serveert (22B48). Schrijven, de productie van de code die we tekst noemen, is van nature een ontkenning van het leven. Een journalist schrijft het leven af, zoals een zondagsschilder het leven afschildert. Een dichter schrijft het leven af, zoals iemand als Ilse Derden het leven afschildert. Er is altijd sprake van een versterving.

* *
*

Sokrates vraagt, Plato dwingt. Sokrates sterft, Plato schrijft.

Heraclitus zit nog dichter tegen die barst aan tussen de orale cultuur & de dwingelandij van de tekst. Zijn teksten overleven niet, zij worden ons overgeleverd, vaak door auteurs die hem afschrijven, opruimen, onder de mat willen bezemen. Zijn werk is stukgeslagen en de scherven liggen diep in andere betogen begraven. Want het was een vervelend ventje. Hij wist teveel.

‘Il savait que la verité est noble et que l’image qui la révèle c est la tragédie”

(René Char in zijn voorwoord tot Yves Battistini’s “Trois Présocratiques”, Gallimard 1968, p10 ).

Zoiets mag je nauwelijks zeggen, laat staan opschrijven. Men hoort dat niet gaarne. Toen niet, nu zeker niet.

Maar men heeft ze opgegraven, die scherven, want zijn stem klonk veel te luid. Er zit veel weemoed in die stem, veel verbittering ook. Hij vervloekt zijn voorgangers (en daarmee zichzelf), die de openheid, de tweedracht die daarin besloten ligt, van de orale cultuur willen ruilen voor het eenduidige van het geschreven woord.

[...]

Maar naast het spreken, het schrijven, is er ook nog het zingen.

Enkele werkmannen in oranje pakken met gele bivakmutsen aan stormen nu de Kathedraal binnen. Ze werken snel en efficient. Er wordt een klankkoord opgespannen aan de weerhaken van de woorden, aan de puntige uitsteeksels van slecht gecodeerde pixels. Er sijpelt een stem langs die haar weg vindt tussen de dode tekens & het leven vindt weer plaats & tijd om plaats te vinden. Het verweer, de immuniteit van de code is doorbroken.

Het Virus van de Vrije Lyriek, chemisch verwekt op basis van een olie-derivaat (Negarestani), slaat ongenadig toe. Het verbrijzelt elke geslotenheid, alle kernen van betekenis, alle pogingen om middels het schrijven of spreken iets tot stand te brengen. Het stof van woorden dwarrelt losjes in een veld van louter energie.

De zon, niet groter dan een menselijke voet, valt binnen door de hoge glasramen van de Kathedraal en omarmt het stof: hij wil zijn deeltjes terug.

De erotische ellende viert nu haar hoogmis. De priester flitst even als een solferkopje & vermengt zich dan met het stof (dat wou ie toch al heel de tijd). Het altaar vergroeit & kraakt als ware het door nanobots geinfiltreeerd & verwordt bijna ogenblikkelijk tot een steegje met een kapper, een café, een bordeel & het donkere, naar chichorei & ratten geurende krot van moedertje Fien.

Virtuele mensen lachen, drinken, gokken, neuken & laten zich de haren knippen. Een groepje afvallige Grapeïsten loopt lallend langs, er schopt er één een vuilbak om. Een dronken Amerikaan staat met afhangende broek te zeiken tegen één of ander Laatste Avondmaal & brult heel erg Texaans: “There’s more beauty in my shit and vomit than in art”.

Bij de ingang van de crypte – ondertussen vergroeid tot ondergrondse garage – staan een slonzig geklede man & een kleine, tengere vrouw met rossig & rafelig haar. De man geeft het ritme aan: hum hum humhum hum. De vrouw begint te zingen. Een roos ontluikt, de stemmen bloeien open.

De weergalm is vernietigend.

KLANKKOORD

(voor i.d. & a.c.)

er is het wit
er is het zwart
wij lopen in het er verloren
het oog valt immer tussenin

het wit is hard & oogverblindend
het zwart is hard & ondoordringbaar

je komt niet uit het zwart (het is te hard)
je komt niet in het wit (het is te hard)

ik ben het wit & we gebeuren &
jij bent het zwart & we gebeuren
& we gebeuren ook al andersom

hier & hier & hier
is wat er op ligt
& wat er op ligt
ligt er tijdelijk:

de koord ervan is doorgeknipt.

het vuur raast over onze armen
het wiel breekt elke zin: wij
maken met elk einde een begin

het liggen & het breken is het onze
& het vloeiende bloed is het onze
& het bloed klokt open tot een roos

je zegt: zet nu je woorden af (in dit kristal
zal je me vinden) & ik zet
de woorden af & oef
zeg jij het woord staat af

we knielen & we kussen het zwart wit
& het wit zwart & de roos
ligt open op de harde steen
de roos bloeit op voor alle ogen
op de koude steen

de koord snijdt door de keel.

je zegt je bent je ogen &
mijn ogen zijn het rund
dat aan je nek ligt
vastgeklonken

je zegt je bent je mond &
mijn mond ligt open
voor het lied dat naar
je stilte tongt

het zingen gutst mij uit
dat dan in jou begint
ik ben het donker niet in de garage
ik ben de stilte niet er rond

ik ben een zwart geluid
je zingen is de wereld
& je zingen is mijn mond

de koord zat in de klank
de koord is uit de klank
geboren, dood is alles
wat wij wakker zien.

dv, 2-4/04/08 – 13/11/09

—————————————————————————– noten
(1) een klasse zoals in de programmatuur
(2) in een genetwerkte digitale schrijfomgeving is er wél een verschil, maar dat komt nog (misschien)
(3) ziehier de nuance van verschil tussen beide activiteiten, een graadje meer passiviteit, minder wreedheid die het lezen vooralsnog tot een beschaafdere activiteit maakt dan het schrijven (Borges)

(4) vandaar ook dat je schrijven kan leren, maar niet van boven- of buitenaf, via workshops ofzo, maar van binnenaf, al schrijvende. Het spreekt dat de workshops die men daartoe inricht, dit leerproces kunnen versnellen, maar het effect is in vergelijking met het ‘al schrijvende leren schrijven’ uiteindelijk minimaal.

123

dv — Fri, 13 Nov 2009 10:23:09 +0000

123

il y a pas question, à mon avis, de vraiment ‘traduire’ Heraclite, il faut lui comprendre en totalité et puis jeter ces mots transfigurés dans l’eau qui coule, le feu qui brûle

the writing is on the wall but the wall is walking

(dv on Facebook, 27-10-09)

123 obscure fragmenten van Heraclitus van Efeze besmet door het Virus van de Vrije Lyriek

Ergens in het midden op mijn miserabele Pad van de Wenende Nacht – geen idee welke bocht – kwam ik plots weer Heraclitus tegen. Er hing vocht op zijn wang. Zijn befaamde aforismen waren hem middels kromme, roestige nagels door het lijf, de armen, de romp, ja zelfs door de tong geschoten. Praten kon hij niet meer. Hij gebaarde, & ik deed alsof ik het begreep.

Het waren tekens, Griekse letters, dat zag ik wel. Maar ik begreep nauwelijks Grieks & de letters waren in & rondom hem verworden tot stromen, waar je wel kon induiken, maar het waren nooit dezelfde stromen, hoewel het steeds dezelfde tekens waren.

Hoe kan ik je helpen, vroeg ik hem?

Help jezelf, gebaarde hij.

Aldus. Ik ging op onderzoek bij mijzelf.

123 hier: http://vilt.wordpress.com/123/
123 op Facebook: http://www.facebook.com/people/Dirk_Vekemans/645056119

slingerboekje (2)

dv — Thu, 12 Nov 2009 20:27:27 +0000

slingerboekje (1)

dv — Thu, 12 Nov 2009 20:17:50 +0000

sinflower

dv — Thu, 12 Nov 2009 17:56:23 +0000

reflux pornolettriste

dv — Tue, 10 Nov 2009 17:24:04 +0000

kwaaie i

dv — Tue, 10 Nov 2009 13:52:31 +0000

refuse the fugue

dv — Sat, 07 Nov 2009 12:15:15 +0000

frees

dv — Fri, 06 Nov 2009 13:09:47 +0000

http://www.vilt.net/nkdee/graphics/blogs/november09/Gelidoino.mp3

drift

dv — Tue, 03 Nov 2009 12:42:22 +0000

dv, kessel-lo 3/11/09 @ 13:44 (A5, piere noire, chimay, bic)

acnestis

dv — Mon, 02 Nov 2009 12:39:26 +0000

je zit als angel
diep in mij, je gif

stormt vrij in mij.
ik kan er niet bij.

http://wordsmith.org/words/acnestis.html

DE CONSOLATIONE

dv — Sat, 31 Oct 2009 12:07:24 +0000

Verjaagt het aangebrachte niet -
de daagse vloed die op je strand
dezelfde slag in bloedverwante waaiers

op het onverschil van wind & tong
zo zalvend legt dat klank
van mensenkind & ouderpaar

in lussen struikelt, valt
& meegaand op je huilen kletst, -

verjaagt niet het aangebrachte,
de inbreng der zeeën
in het breekbeeld alg, zwaar

gegronde steen, de wildst
bereden stilte?

dv, 13/08/1994

doe de rodin

dv — Fri, 30 Oct 2009 13:22:58 +0000

hou je handen op je billen,
laat je tepels in de luchten
priemen, voel het water
in je plekje klotsen, hoor

de meeuwen krijsen in je
wegge hoofd. denk dan

aan mij: ik was er in.

zoals

dv — Thu, 29 Oct 2009 20:31:37 +0000

de dagen eindigen zoals de dagen eindigen
er is een vlam in mij die van verhalen vonkt

maar alles dooft vooreer de vlam begon
dit is de herfst waar niemand zong

dit is de dag dat zij & hij verdween
wat ons nog rest is kinderlijk geween.

juridische onderbouw van het boek

dv — Wed, 28 Oct 2009 13:16:24 +0000

[english version]

maaike (1)

dv — Tue, 27 Oct 2009 13:28:07 +0000

De eerste dood van Izeganz

Een plank op de grond, een tang, een hamer & een roestige nagel.

Izeganz staat voor mij met een bloedend gat in zijn hand, bevend, maar wanneer hij begint te spreken verstillen zelfs buiten de kraaien. Elke beweging verdwijnt, de stilstaande as van de tijd biedt enkel plaats voor de klank van zijn stem.

“ik sta zot van u Maaike, gij zijt een groot zwart gat in het oneindige veld van mijn gedachten, gij sleurt mij de letters als vislijnen uit de mond, de weerhaken scheuren mijn slokdarm, ik braak u de woorden uit de drek mijn dromen, ik wil ze niet zeggen maar ze broebelen & bruisen & botsen & ze moeten eruit want gij zijt zo schoon & uw lijf is het licht van een lampe & wij vliegen naar u als motten want in uw schoot worden de sterren geboren & versmelten het wit van de maan met het rood van de zon & in dat kolken slijmt ook de korrel van mijn ziel tot een groenige parel aan & aan & ik ben verworden tot een veelarmige krab met ne giftige worm in mijn schalen & ik scharrel maar wat rond op de bodem, ik schuifel & ik taffel & ik val om van verdriet & kolère & ik zie hoe het omhulsel verpulvert & uw zee overspoelt mij & ik krepeer”

Zijn lichaam verbrand ik, de reine papieren van zijn geschriften besmeur ik met honing & ik eet ze op. Een eerste getal keert weer naar de getallen.

Radio Klebnikov

dv — Mon, 26 Oct 2009 17:09:59 +0000

Elke dinsdag vanaf midddernacht kan je op de dertigjarige Vrije Radio Scorpio luisteren naar ‘Radio Klebnikov‘, een uur lang Vrije Lyriek in de ether. Het programma wordt verzorgd door Arnaud Camerlinckx, Ilse Derden en uw dienaar.

livestream via http://www.radioscorpio.com/luister

nieuwe video van Donna Kuhn

dv — Mon, 26 Oct 2009 16:40:15 +0000

Donna Kuhn is a poet, author, dancer, visual and video artist.
website: http://digitalaardvarks.blogspot.com

kracht

dv — Fri, 23 Oct 2009 22:47:11 +0000

beschavingseinde, heeft dat iets met lippen te maken?
openstaande lippen, dichtslibbende, versmallende?
kunnen de monden de letters niet meer slikken?
wil het doornroosje niet meer van de dorens nippen?
zijn de zinnen te klein om het onrecht te vatten?
moet er meer macht zijn, wilt u vuurpeletons

ik heb de nacht in de hand, het is een vlezig verschijnsel
ik heb de de dag om mijn lijf, het ijs tekent mijn adem

elke ochtend begint met lachende kraaien
elke dag verglijdt naar uw leed, een natte schuifaf
plons in de modder, dom, dommer, doem.

de avonden zijn het ergst, dan moet het nog komen.
de hoop op wanneer. wanbeheer. tijdsbesef.

de ene lijn

dv — Mon, 19 Oct 2009 08:21:38 +0000

de mantel van de liefde is een rag vol gaten
hij bedekt geen onrecht meer, hij zet het fijntjes
in de stervende bloemetjes

het is een boetekleed beschilderd met gelaten, verlaten
aangezichten, achteloos bekribbelde postkaarten

lijkbeeldjes zonder bestemmeling

u wast nu dagelijks het etterende bloed van uw handen

het bloed, mijn liefste, zit in die handen, waarmede u mij de liefde dacht te bedrijven

u bedreef uzelf, u ettert voort, er is geen stop

u consumeert uzelf

poetspost, de spiraal in het vinyl

it could’d be like a myth

dv — Sun, 18 Oct 2009 11:23:37 +0000

straightface you

dv — Sun, 18 Oct 2009 11:12:48 +0000

het ergste

dv — Wed, 14 Oct 2009 22:40:54 +0000

wat er u kan overkomen is dat ge gelijk hebt