we dachten dat

27Jun09

er bestaan op deze aarde ook nog  aardse mensen, schat
- ik weet niet meer hoe simpel ik het nog zeggen kan -
ik hou van je omdat ik van je houden moet & jij van mij.

schoonheid heeft haar eigen rot, we erven slechts
de dode trots ervan die in haar etter zwemt & zinkt.

wij lijden allemaal daaraan, maar dit  bestaan is niet
het onze want er is geen ik & denken doen wij niet.

dus lijd ik niet, ik word slechts dagelijks beleden.  mijn pover woord
is dure wet, waarvan de arbeid zich slaafs naar elke letter heeft gezet.

zie mij rozig slierten in je stroom van drek. je bent mij nooit
niet trouw geweest, je hing aan mij als parasiet. krab woest

je haren tot je vingers voelen welk een schilferig verbond
de hemel met je hoofdhuid sluit. jij  loopt er ook in uit.
ik maak je lijfelijk verband  hier eeuwig, horatiaans beroemd. strijk

je daverende daad in jouw verhaal met messen aan, plant je
stalen vingers trillend in mijn open hart. herhaal die tijd
tot elke plaats de tijd herhaalt waarin je mij vermoordt.

Filed under: lyriek   |  Leave a Comment