Bliksem

15Nov09

22B64 – 22B121

Je laat de warmte binnenvloeien, eerst je buik & dan je rug, je huid.
Springstoffen razen in containers over de autosnelweg. Op de middenberm staat een stekelhaag.
Heel erg luid roept het meisje in de blauwe bikini dat ze haar teen aan een kei stootte.
Schimmen van oude mensen knisperen achter het behang. Ze willen er niet teveel van zien.
Een ijsschots stuikt met veel geraas de zee in.
Je huid verraadt hoe je huilde als baby.
De Ephesiërs kunnen zich maar beter ophangen en hun stad aan de kinderen laten.
Er hing een druppel aan haar neus, ik zei het & ze lachte.
België voldoet hiermee niet aan de Europese richtlijnen.
Ik hoor haar zingen dat een roos een roos is, roos is.
De bliksem bestuurt dit alles als een roer.

dv, ‘121 Manieren om Heraclitus te lezen‘

Filed under: 121 Manieren | Leave a Comment

over de eenheid der tegengestelden

15Nov09

22B1

bladeren :: beheersing
regen :: verklaring
zon :: verstrengeling
beton :: versuikering

misdaad :: vernedering
vuur :: inankering
vrijheid :: masochisme
bliksem :: omkading

regen :: orgasme
dood :: close reading
bliksem :: fantasme

revelatie :: verdeling
bladeren :: sarcasme
regen :: miasme

dv, ‘121 Manieren om Heraclitus te lezen‘

Filed under: 121 Manieren, lyriek | Leave a Comment

vergane romance

14Nov09

novembernocturne

in diepte de donkere dagen
op groenere spiegels drijven
je lijf was de zon van de maan
verhullen de wolken & jagen

de nieuwe muziekmensen vijlen
van de tenen noest zich het roest
ros is de nacht zo zij blinken
droef daagt de wind mij nog uit:

op de gebarsten lippen moge je tong
de lijnen van vuuradem lezen
in de gekloofde borst moge je handen
je vingers vergeefs & ook al sta je

te stampvoeten te hoofdbarsten
nergens het hart ligt naast jou

in de donkere diepte der dagen
op spiegels verwrijf ik de maan
& je lijf in mijn hoofd was de zon
& alles onthult zich in wolken

Filed under: lyriek | Leave a Comment

deprikomma

13Nov09

Filed under: Grafiek | Leave a Comment

storm

13Nov09

&

de gevangenen zijn de gevangenen zij zitten gevangen in de gevangenis
de vermoorden zijn de vermoorden zij liggen dood & stil als vermoord
de hongerigen zijn de hongerigen zij lijden honger omdat zij honger hebben
de daklozen zijn de daklozen zij slapen eten & kakken zonder een dak boven het hoofd
de verminkten zijn de verminkten zij strompelen nogal of klungelen met 1 hand
de armen zijn de armen zij zijn arm & wekken bij de rijken enkel ergernis
de moordenaars zijn de moordenaars zij brachten al hun doden netjes om
de beulen zijn de beulen zij ruimen met genoegen alle rommel op
de rijken zijn de rijken zij draaien bij het zien van armen de hoofden

om & om

de priesters brullen luide dat de priesters priesters zijn & heilig
de journalisten vullen braafjes journalistenformulieren in
de dansers dansen dansen met hun lijfjes uit
de dichters dichten dichters hoge eer & glorie toe

de zwijgers zwijgen want als het stil is
komt
de
storm

Filed under: Anke Veld, Lore | Leave a Comment

dood is alles wat wij wakker zien

13Nov09

[dit is een aanzet tot een inleiding op het 123 - proces. pdf van de voltooide inleiding volgt, deze versie staat nog vol spel- en denkfouten]

Heraclitus en de Vrije Lyriek

De dood is het klankbord van het leven. Zonder de dood is er geen leven. Er is geen leven gaande, dat niet sterven zal.

Je gebruikt een parallelle evidentie, een zelfde klasse (1) van vanzelfsprekendheid, om de gebeurtenissen van je zinnen, je verzen te produceren, het is een productie van verlangen in weerwil van, een zich afzetten tegen.

Zwart-wit op papier, wit-zwart op het schoolbord, 1-0 als het digitaal (2) gaat, maakt niet uit: elke differiëring is een polarisering met een teken als resultante. Dat teken, dat verschil is een verschil dat het verschil maakt (Gregory Bateson).

De woorden klinken & de echo van de muur belaadt ze met betekenis, er ontstaan concepten in de spiraalbeweging van de woorden, de zinnen, wervelingen, de vortex(t)en van tekens die de ogen als zuignappen momentaan aantrekken, loslaten & weer aantrekken in het stromen van het bewustzijn, jouw bewustzijn (jij schrijft verder), het bewustzijn van de lezer (zij leest verder).

Zowel het schrijf- als het leesproces wordt aldus gedreven door eenzelfde oscillatie, een feedbackcirkel tussen de neurologische subactiviteit en het (de)coderingsproces. De wereld verdwijnt in het programma & floept weer op als een gecodeerde wereld die om de volgende code, de volgende serie tekens vraagt. De cycli rollen in de cycli, de lussen verstrengelen in lussen, uiteindelijk lost de constructie van het ‘ik’ op in het lopende programma. Schrijf ik, of word ik geschreven? Lees ik, of word ik beschreven (3)? Continue reading ‘dood is alles wat wij wakker zien’

Filed under: Kathedraalse Leer | Leave a Comment

123

13Nov09

123

il y a pas question, à mon avis, de vraiment ‘traduire’ Heraclite, il faut lui comprendre en totalité et puis jeter ces mots transfigurés dans l’eau qui coule, le feu qui brûle

the writing is on the wall but the wall is walking

(dv on Facebook, 27-10-09)

123 obscure fragmenten van Heraclitus van Efeze besmet door het Virus van de Vrije Lyriek

Ergens in het midden op mijn miserabele Pad van de Wenende Nacht – geen idee welke bocht – kwam ik plots weer Heraclitus tegen. Er hing vocht op zijn wang. Zijn befaamde aforismen waren hem middels kromme, roestige nagels door het lijf, de armen, de romp, ja zelfs door de tong geschoten. Praten kon hij niet meer. Hij gebaarde, & ik deed alsof ik het begreep.

Het waren tekens, Griekse letters, dat zag ik wel. Maar ik begreep nauwelijks Grieks & de letters waren in & rondom hem verworden tot stromen, waar je wel kon induiken, maar het waren nooit dezelfde stromen, hoewel het steeds dezelfde tekens waren.

Hoe kan ik je helpen, vroeg ik hem?

Help jezelf, gebaarde hij.

Aldus. Ik ging op onderzoek bij mijzelf.

123 hier: http://vilt.wordpress.com/123/
123 op Facebook: http://www.facebook.com/people/Dirk_Vekemans/645056119

Filed under: Lopende zaken | Leave a Comment